Drie debutanten deze week: Sophie Barthes (behoorlijk geslaagd met Cold Souls), Pedro Gonzalez-Rubio (cultureel antropologisch in Alamar) en Agnieszka Wojtowicz-Vosloo (non-functioneel bloot in After.Life). En ook nog drie ervaren rotten: M. Night Shyamalan (effectief maar saai met The Last Airbender), Friedberg & Seltzer (volkomen ruk met Vampires Suck) en Jay Roach (behoorlijk funny met Dinner for Schmucks).
Vier films met de blues deze week: een clichématige politiefilm (Brooklyn’s Finest), een Franse praatfilm over studentes (La Via au Ranch), een mooie, heftige nieuwe Ozon-film (Le Refuge) en een prachtig vormgegeven bollenstreekdrama (Shocking Blue).
Uiteraard bestaan er al massa’s sprookjesboeken in allerlei formaten, stijlen en uitvoeringen, waarbij de teksten al dan niet gemoderniseerd werden. Was het dan wel nodig om ze nog een keertje te bundelen? Welja. Wat mij betreft kunnen er niet genoeg mooie sprookjesboeken gepubliceerd worden. Want de kennis van deze oude en minder oude verhalen neemt stilaan af. Of kunt u het verhaal van pakweg ‘Zwaan kleef aan’ of ‘De kikkerkoning’ voor de vuist weg vertellen?
Tine Mortier bespreekt Mijn mooiste dierensprookjesboek, Sprookjesboek van De Efteling en Assepoester.
Onlangs verscheen bij uitgeverij Cossee de vierde Nederlandstalige bundel van Tsead Bruinja: Overwoekerd. In deze bundel bepaalt de dichter zo nauwkeurig mogelijk zijn plaats in de wereld - en hij maakt daarbij gebruik van alle middelen die hem ter beschikking staan. Het is dan ook een veelzijdige bundel geworden. deRecensent interviewde de dichter.
Van de in deze aflevering besproken films zijn eigenlijk alleen Orson Welles and me en The Karate Kid aanraders. Naar Pepperminta zie ik nog wel een verstokte hippie/verouderde kunstliefhebber heengaan en die zal het best naar de zin hebben. En naar Exam zullen vast enkele corporate HR-managers verplicht naartoe moeten. Maar Knight & Day kun je vanwege Tom Cruise niemand aandoen, hoe leuk Cameron Diaz ook met haar pistooltje schiet.
Er gaat iets geruststellends uit van een titel als Hier mag niets af zijn voor een verzameld werk van een dichteres die nog maar net de 50 is gepasseerd. Het werk is niet af; er wordt gewoon doorgewerkt, en als het aan de auteur ligt houdt dat nooit op. Het gaat maar om een voorlopig verzameld werk.
De woorden zijn opgeroepen door de muziek. Daarvoor buigt hij deemoedig het hoofd. Als recensent is hij slaaf van de muziek. Hij schrijft maar wat de muziek hem opdraagt. Niets meer. Niets minder. Dus als de muziek hem zegt deze resensie te beginnen met Stel je voor, dan begint deze resensie met Stel je voor. Als is het dan een godverdoemmes klotekliesjee.
Stel je voor...
Gwenaëlle Stubbe is één van de allerbeste poëten van dit millennium. Hah! Die zin staat alvast. Kijk m daar nu staan, die zin, gebeiteld in een rotswand als hij is. Staat hij. En zegt hij. En blaast hij òp het aloude resensentenkliesjee Nu Al Voer Voor In De Jaarlijstjes! (hoe lang is het geleden dat u dìe nog las? twee weken? drie dagen? een half uur?), tot in ekstremis. En de ekstremis is de enige mis die past bij Gwenaëlle Stubbe.
Ikzelve echter zat gewoon tuus. Waar zou ik anders gezeten hebben? Ik zat tuus en er was dit boek waar ik mijn handen op had gekregen. schrap me van Dimitri Antonissen. Overdag is hij sjef nieuws bij Het Laatste Nieuws en saavonts neemt hij kranten allerhande en gaat erin zitten strepen. Gewoon strepen. Hij pakt een stift en hij maakt alle woorden zwart. Net zo lang tot er van het oorspronkelijke krantebericht nog maar een paar woorden meer overschieten. Die woorden noemt hij stiftgedichten. Dit is hoe hij zijn poëzie maakt. Hij kapt alle overbodige woorden weg en wat dan overblijft is een gedicht.
We maken nog geen honderd woorden vuil aan de derde Twilight-film, of de vierde Shrek, maar besteden meer aandacht aan aardige tot behoorlijk leuke komedies als Leap Year en Get him to the Greek. Echt interessant wordt het bij het anti-Stilleriaanse Greenberg (met Ben Stiller) en de harde thriller Unthinkable.
“Vele psychologen en psychiaters hebben aangetoond dat er geen verband is tussen het celibaat en pedofilie. Veel andere onderzoekers hebben echter aangetoond dat er wél een verband is tussen homoseksualiteit en pedofilie. Dat is echt waar, ik heb de documenten. Dat is een probleem.”
Aan het woord was (in de vertaling van het RTL Nieuws) de tweede man van het Vaticaan, Kardinaal Bertone. Het meest onthutsende van die uitspraak is misschien nog wel dat dit duidelijk geen leugentje om bestwil was, geen bewust verdraaien van de feiten. De man is er zelf zichtbaar van overtuigd dat wat hij zegt klopt, zo overtuigd dat hij er geen kwaad in ziet dit soort uitspraken tijdens een persconferentie te doen.
Ik wil wel geloven dat de documenten waar de man mee schermt ook inderdaad bestaan. Je kunt onderzoekers alles laten zeggen. Zelf zie ik de logica wel van de redenatie dat mensen die zich noodgedwongen moeten onthouden van seksueel contact, sterk in de verleiding komen om hun machtspositie te misbruiken. Kinderen zijn kwetsbaar en daarmee de enige personen waar deze mensen in die situatie ongestraft seks mee kunnen hebben. Maar het lijkt me nog een hele dobber om die redenatie wetenschappelijk te bewijzen. Een dergelijk onderzoek kan net zo goed bijvoorbeeld aantonen dat mensen die zich aan het celibaat houden dichter bij God komen te staan.
En dat er andere onderzoeken bestaan, waarin wordt beweerd dat er een verband is tussen homoseksualiteit en pedofilie: vast wel. Er bestaan homoseksuele pedofielen, en er zal wel een rapport te formuleren zijn waarin homoseksualiteit en pedofilie rechtstreeks met elkaar in verband worden gebracht.
Maar is dat relevant? We weten dat de wetenschap elke theorie kan bewijzen of ontkrachten. We weten ook dat het Vaticaan een instituut is dat op zijn zachtst gezegd een eenzijdige visie op de wereld heeft. En we weten ook dat het Vaticaan in grote verlegenheid is gebracht en zich ten koste van alles wil rechtvaardigen. Moeten we dan nog luisteren naar zo’n man?
Het was misschien te verwachten dat een dergelijk figuur een dergelijke uitspraak zou doen. Maar dat neemt niet weg dat wat hier gebeurt zeer kwalijk is. Het Vaticaan heeft wereldwijd nog steeds een grote aanhang. Op deze manier worden de homoseksuelen, toch al niet de meest populaire mensen binnen het katholieke geloof, dupe van het schandaal dat de kerk zelf heeft veroorzaakt.
Het zou de kerk sieren eens kritisch naar zichzelf te kijken, in plaats van naar anderen te wijzen. De homoseksuelen worden op deze manier zondebokken, hedendaagse heksen. En we weten waar dat in het verleden toe heeft geleid.
Kies een column uit het archief via onderstaand menu.